بر روی پاهای خودت

 سه شنبه 29 بهمن 1392

         یکسالگیت مبارک پرنسس من

امروزسالروز تولدت ،درست در یکسالگی ،رسما راه افتادی چند وقتی است تاتی تاتی می کنی مثل آدم آهنی دستهایت را جلوی رویت میگیری و راه می روی چند قدم ،چند متر، بعد زمین می خوری چهاردست وپا می روی تا به جایی برسی که بتوانی دستت را بگیری و دوباره بلند شوی ،میزی، ستونی ، مبلی دیواری ، جایی که تکیه گاه شود برایت..

فکر کنم دوهفته ای در این حالت بودی، اما امروز درست در سالروز تولدت خودت کف دستهایت را روی زمین گذاشتی وبلند شدی چقدر کار سختی بود از زور زدن و نفس نفس زدنت معلوم بود خانه عمه جون زهرا بودیم دورت شلوغ بود کلی چشم نظاره گر تلاشت بود همه منتظر بودند تا تلاشت به ثمر برسد من اما نفسم را حبس کرده بودم وقتی بالاخره بلند شدی با صدای دست زدن و هورا کشیدن بقیه کلی ذوق کردی از این مهارتی که انگار فقط وفقط خودت تنها بلدی چنان سرمست شدی که بارها بارها خودت را زمین انداختی با اهن اهن ونفس نفس بسیار دوباره بلند شدی تا دوباره و دوباره برایت دست بزنند و تو ذوق کنی حسابی از کارهایت خندیدیم خسته شده بودی و دیگر نمی توانستی بلند شوی اما دست بردار نبودی عارفه جون طاقت نیاورد وبدادت رسید "بچه خسته میشه "بغلت کردو تمام .

خدارو شکر مامان جون  نبود وگرنه همان بار دوم میگفت الهی بمیرم بچم خسته میشه و نمیذاشت تلاش کنی ...

دخترم حالا روی پای خودت می ایستی بی تکیه گاه بلند میشوی روی دستها و پای خودت !!!....

قدم بردار ! زمین زیر پایت می لرزد، قدم بردار ! آسمان درهایش را برویت می گشاید ، قدم بردار  !دنیا منتظر گامهای توست ، قدم بردار ! بی تکیه گاه ،بر روی پاهای خودت ، استوار ...رستا و وارسته ...بر روی پاهای خودت ! 

  *********************************************************************

این واکر قدیمی زن عمو ملیحه است که نسل اندر نسل تو خانوادشون بچه هارو راه انداخته تا حالا خیلی دوست داشتی باهاش رانندگی کنی میگم رانندگی چون تا باهاش راه مرفتی هوووم هوووووووم میکردی ... از حالا به بعد دیگه خودت بدون کمک راه میری ....